Jest dwudziesta druga.

Dzień był zwyczajny. Nikt się nie pokłócił, nic złego się nie wydarzyło, wszyscy już śpią. A Ty siedzisz z herbatą, która zdążyła wystygnąć, i wracasz do jednego zdania, które padło po południu.

Czy dobrze odpowiedziałaś. Czy tak to zabrzmiało, jak chciałaś. Jak ona to odebrała. Rozmowa skończyła się sześć godzin temu. Ty nadal ją prowadzisz.

A JUTRO ZNOWU

Rano wstaniesz zmęczona, choć spałaś osiem godzin. W ciągu dnia powiesz „tak” w miejscu, w którym całą sobą chciałaś powiedzieć „nie”. Wieczorem ktoś zostawi kubek w zlewie i wyjdzie z Ciebie zdanie ostrzejsze, niż miało wyjść.

I znowu będzie dwudziesta druga.

Policz, ile takich wieczorów było w tym roku. A teraz policz, ile ich będzie w przyszłym, jeśli nic się nie zmieni. To nie jest straszenie - to jedyny rachunek, który w tej sprawie ma znaczenie, bo nic tu nie wybucha. Po prostu leci kolejny rok.

TO NIE JEST TAK, ŻE COŚ Z TOBĄ JEST NIE TAK

Nie jesteś przewrażliwiona. Nie bierzesz wszystkiego do siebie, bo masz słaby charakter. Nie zabrakło Ci silnej woli ani pracy nad sobą - pracowałaś nad sobą więcej niż większość ludzi, których znasz.

To jest schemat. Nauczony dawno temu, powtarzany codziennie, całkowicie niewidoczny, dopóki ktoś go nie nazwie. Robisz to odruchowo, tak samo jak odruchowo sprawdzasz, w jakim nastroju jest osoba, która właśnie weszła do pokoju.

A skoro to schemat, to znaczy, że gdzieś się zaczyna. I to jest dobra wiadomość - bo początek da się zobaczyć. Tylko nie stąd, gdzie stoisz. Jesteś w samym środku własnego życia i z tego miejsca nie widać własnych powtórzeń.

DZIESIĘĆ SYGNAŁÓW, PO KTÓRYCH TO WIDAĆ

Rozmowa się skończyła, Ty nadal ją prowadzisz. Odpowiadasz za emocje, które nie są Twoje. Twoje „tak” nie zawsze znaczy tak. Poczucie winy bez winy. Śpisz osiem godzin i budzisz się zmęczona. Czekasz na kłótnię, której nie ma. Milczysz, milczysz, a potem wybuchasz przez kubek w zlewie. Przestałaś robić rzeczy, które lubisz, i nawet tego nie zauważyłaś.

„Dam radę” powiedziane wbrew sobie.

Nie pamiętasz, kiedy ostatnio było Ci lekko. Do każdego z nich jest wyjaśnienie i ćwiczenie do zrobienia na kartce. Nie „refleksja” - konkretna robota: audyt Twoich „tak” z ostatniego tygodnia, bilans tygodnia w trzech kolumnach, skala wczesnego ostrzegania, rachunek sumienia, który ma koniec.

Na końcu trzy rozdziały o tym, co z tym zrobić: granice, które chronią energię, a nie odcinają ludzi, przestrzeń między emocją a reakcją i czternaście dni po jednej rzeczy dziennie.

KTO TO NAPISAŁ

Agnieszka Wójtowicz prowadziła własny biznes i pracowała w korporacji. Przez lata była tą, która ogarnia - świetnie jej to wychodziło i długo nie zauważała, ile ją to kosztuje. Ta scena z dwudziestej drugiej i telefonem w ręku jest jej własna, nie wymyślona do reklamy.

Dziś prowadzi konsultacje, mentoring i szkolenia dla kobiet, które są dokładnie w tym samym miejscu: kompetentnych, odpowiedzialnych, potrzebnych wszystkim dookoła i zmęczonych w sposób, którego nie widać z zewnątrz.

Pisze o tym tak, jak mówi na konsultacji. Bez teorii z podręcznika i bez tłumaczenia, jak powinnaś.

EMOCJE W RELACJACH

• PDF, 41 stron, format A4 - do czytania na telefonie i do druku.

• Piętnaście krótkich rozdziałów, ćwiczenie do każdego, czternaście dni na koniec.

• ISBN 978-83-982361-1-9.

• Dostęp od razu po zakupie, na zawsze, bez abonamentu.

• 69 zł.

CZEGO TU NIE ZNAJDZIESZ

Obietnicy, że po czterdziestu jeden stronach Twoje relacje się zmienią. Nie zmienią i Agnieszka pisze to wprost już na drugiej stronie: „nie będę Ci obiecywać, że kilkanaście stron zmieni Twoje relacje. Nie zmieni. Ale po nich możesz zobaczyć, co się w nich powtarza”. Diagnozy drugiej osoby. Ta książeczka nie szuka winnych i nie tłumaczy, kto Cię krzywdzi. Zajmuje się tym, co możesz zobaczyć u siebie. A jeśli jesteś w przemocy, w żałobie albo w depresji - to nie jest materiał dla Ciebie i żaden plik nim nie będzie. Wtedy potrzebna jest pomoc drugiej osoby, nie kartka.

JEDEN WIECZÓR

Weź pierwszy rozdział dziś, zrób ćwiczenie na kartce, wróć jutro. Piętnaście minut. Tyle samo, ile zwykle zajmuje wracanie do rozmowy, która skończyła się sześć godzin temu.