Książka Aleksandra Rybczyńskiego, którą trzymacie Państwo w rękach stanowi kronikę świata, który na naszych oczach powoli zanika. Jest to świat prawdziwych wartości, autentycznych relacji: miłości, przyjaźni oraz wierności ideałom, które potrafią przetrwać próby, jakim poddaje je wrogi człowiekowi świat. Jak kropla drąży skałę, tak wierność ideałom, powoli, lecz wytrwale, drąży twardy grunt obojętności. Czy to koniec Zachodu, jaki wiek XX, wiek świadomości i samotbości ukonstytuował – jak błędnie sądziliśmy – na zawsze? Jeśli tak, to czy triumfem zła okazało się to, iż wszystko stało się nam obojętne? Dla bohaterów tej książki nic takim nie jest. Wybierzmy się w tę podróż z nimi. Przypomnijmy sobie jak to jest: szukać drogi kierując się mapą, pisać listy na kartce lub maszynie do pisania, robić zdjęcia prawdziwym aparatem fotograficznym, zgubić się w górach albo na przykład naprawdę kochać czy wierzyć w cokolwiek. Przypomnijmy sobie, choć na chwilę, co to znaczyło: mieć prawdziwe życie.