Poznaj mnie inaczej – karty, które łączą ludzi, a nie diagnozują

To nie są karty terapeutyczne.
To nie jest narzędzie do „prześwietlania” uczniów.

To prosta, lekka gra do integracji klasy lub grupy – na lekcję wychowawczą, do świetlicy, biblioteki, na zastępstwo, na początek roku i na każdy moment, gdy potrzeba trochę dobrego klimatu.

Uczniowie losują kartę i kończą zdanie:
„Mało kto wie, że ja…”
„Mój ukryty tryb to…”
„Gdybym był aplikacją, nazywałbym się…”

Bez zwierzeń, bez ocen, bez presji.
Jest ciekawość, uśmiech i zaskoczenie:
„Serio? Nie wiedziałem o tobie tego!”

Po co?
• żeby zobaczyć w sobie ludzi, nie etykietki
• żeby łatwiej rozmawiać ze sobą na co dzień
• żeby klasa poczuła, że różnorodność jest OK

Czasem wystarczy jedno zdanie, żeby lody puściły.

Zasady prowadzenia

• Dobrowolność

• Uczeń może powiedzieć: „pasuję” – bez tłumaczenia.

• Krótkość

• Jedno zdanie wystarczy. To nie wywiad.

• Brak komentarzy i ocen

  Reakcje tylko:

  -uśmiech

  -lekkie brawa

  -„ooo!”, „serio?” – bez dopytywania.

  Proponowany przebieg

  a) Wariant 15 minut

• Losowanie 1 karty przez każdego

• Runda wypowiedzi po kolei

• Krótkie podsumowanie:

• „Czego nowego dziś się o sobie dowiedzieliśmy?”

  b) Wariant 30 minut

  • 2 rundy z różnych grup kart

  • w przerwie rozmowa w parach:

  • „Która odpowiedź była dla ciebie najciekawsza?”

  c) Wariant świetlicowy – luźny

  • koszyk z kartami dostępny cały tydzień

  • „karta dnia” czytana po wejściu do sali

    Po kilku użyciach kart można zauważyć:

  • więcej swobodnych rozmów między uczniami,

  • spadek napięcia na lekcjach wychowawczych,

  • większą otwartość na pracę w losowych grupach,

  • mniej sztywnych ról typu „on zawsze milczy”,

  • więcej życzliwego humoru.