Poznaj mnie inaczej – karty, które łączą ludzi, a nie diagnozują
To nie są karty terapeutyczne.
To nie jest narzędzie do „prześwietlania” uczniów.
To prosta, lekka gra do integracji klasy lub grupy – na lekcję wychowawczą, do świetlicy, biblioteki, na zastępstwo, na początek roku i na każdy moment, gdy potrzeba trochę dobrego klimatu.
Uczniowie losują kartę i kończą zdanie:
„Mało kto wie, że ja…”
„Mój ukryty tryb to…”
„Gdybym był aplikacją, nazywałbym się…”
Bez zwierzeń, bez ocen, bez presji.
Jest ciekawość, uśmiech i zaskoczenie:
„Serio? Nie wiedziałem o tobie tego!”
Po co?
• żeby zobaczyć w sobie ludzi, nie etykietki
• żeby łatwiej rozmawiać ze sobą na co dzień
• żeby klasa poczuła, że różnorodność jest OK
Czasem wystarczy jedno zdanie, żeby lody puściły.
Zasady prowadzenia
Dobrowolność
Uczeń może powiedzieć: „pasuję” – bez tłumaczenia.
Krótkość
Jedno zdanie wystarczy. To nie wywiad.
Brak komentarzy i ocen
Reakcje tylko:
-uśmiech
-lekkie brawa
-„ooo!”, „serio?” – bez dopytywania.
Proponowany przebieg
a) Wariant 15 minut
Losowanie 1 karty przez każdego
Runda wypowiedzi po kolei
Krótkie podsumowanie:
„Czego nowego dziś się o sobie dowiedzieliśmy?”
b) Wariant 30 minut
2 rundy z różnych grup kart
w przerwie rozmowa w parach:
„Która odpowiedź była dla ciebie najciekawsza?”
c) Wariant świetlicowy – luźny
koszyk z kartami dostępny cały tydzień
„karta dnia” czytana po wejściu do sali
Po kilku użyciach kart można zauważyć:
więcej swobodnych rozmów między uczniami,
spadek napięcia na lekcjach wychowawczych,
większą otwartość na pracę w losowych grupach,
mniej sztywnych ról typu „on zawsze milczy”,
więcej życzliwego humoru.