Nie chciała mieć męża, chciała mieć siebie.
Wanda miała plan na życie – samotne, ale pełne: z notesem, podróżami i perfekcyjną kawą każdego ranka.
Zamiast tego dostała relacje, które ją rozpuszczały, jak rozpuszcza się cukier w herbacie: powoli, bezgłośnie, aż nie wiedziała już, jak być sobą.
To opowieść o kobietach, które zbyt długo były „na próbę”, o dziewczynach, które przestały być głośne, żeby komuś było ciszej oraz o miłości, która nie wymaga tłumaczenia się z własnej wrażliwości.