Ta książka nie jest o decyzji. Jest o czasie przed nią.

O tym stanie, w którym:

-już wiesz, czego nie robić
-już rozumiesz, dlaczego uciekasz
-już potrafisz nazwać mechanizmy …a mimo to nadal stoisz w miejscu. I jeszcze chwilami wciąż uciekasz

To opowieść o życiu po zrozumieniu, ale przed ruchem.

To książka o momencie, kiedy:

-trauma już nie krzyczy, tylko siedzi cicho w kącie
-chaos nie jest spektakularny, tylko codzienny
-nie ma już wielkiej ucieczki ani wielkiej walki, zazwyczaj

Jest za to kawa pita automatycznie, ciało, które reaguje szybciej niż myśl, decyzje odkładane, bo każda z nich jest „już na serio”. 

O czym naprawdę opowiada?

O tym, co dzieje się z człowiekiem, kiedy nie może już udawać, że nie wie, ale jeszcze nie umie żyć zgodnie z tym, co wie.

O zawieszeniu. O stanie, w którym świadomość wyprzedza gotowość.

To książka o tym, że rozumienie nie daje ulgi. Czasem daje tylko ciszę, w której słychać wszystko wyraźniej.

To nie jest historia „co się wydarzy”

To historia o myślach, które uparcie wracają, o ciele, które pamięta i o codzienności, która nie wali się, ale też nie daje wytchnienia.

To opowieść o tym, że można przestać uciekać, a i tak nie umieć ruszyć.

I że to też jest proces. I że to też jest życie.