„Sezon na Westerplatte” to gorzka, ironiczna refleksja nad pamięcią historyczną w epoce turystyki, konsumpcji i informacyjnego szumu. Wiersz zestawia bohaterstwo obrońców Westerplatte z codziennością współczesnego świata, który coraz częściej traktuje historię jak atrakcję turystyczną lub produkt do sprzedaży. Surrealistyczne obrazy, czarny humor i absurd prowadzą do pytania o sens pamięci oraz o to, dlaczego ludzkość nie potrafi wyciągać wniosków z własnych tragedii. To utwór o wojnie, która nie zaczyna się od strzałów, lecz od utraty empatii, oraz o świecie, który mimo ostrzeżenia „Nigdy więcej wojny” wciąż powtarza te same błędy.