„66 twarzy Lucjana” to brutalna satyra na religię, bogów i ludzką potrzebę zrzucania odpowiedzialności na siły nadprzyrodzone. Lucjan, czyli Lucyfer pozbawiony kościelnego kostiumu potwora, obserwuje świat z ironią kogoś, kto od wieków słucha tych samych usprawiedliwień i coraz mniej ma do nich cierpliwości. To nie opowieść o Diable, lecz o człowieku, który potrzebuje Diabła, aby nie patrzeć zbyt uważnie na własne czyny.

Książka bierze religijne opowieści dosłownie, sprawdza ich logikę i konsekwencje, a później robi z nimi to, czego dogmat szczególnie nie lubi: pozwala się z nich śmiać. Lucjan staje się kontrapunktem dla boskiego autorytetu, podważając go pytaniami, ironią i zwykłym zdrowym rozsądkiem.

Pod grubą warstwą czarnego humoru znajduje się jednak całkiem poważna demolka: religia zostaje potraktowana nie jako nietykalne uczucie, lecz jako system przekonań wpływający na moralność, prawo i sposób myślenia. „66 twarzy Lucjana” śmieje się więc z bogów, ale celuje przede wszystkim w irracjonalizm człowieka, który stworzył ich na własne podobieństwo, a potem oddał im odpowiedzialność za świat.