To nie jest esej o polityce. To sekcja zwłok ludzkiego mózgu.

Autor prowadzi czytelnika przez komunizm, faszyzm, zimną wojnę, Hiroszimę, Putina, CIA, Reagana, terror i propagandę – ale nie po to, by wskazać winnych systemów. Winny jest jeden: lęk zakorzeniony w plejstoceńskim mózgu Homo sapiens.

To opowieść o tym, jak strach zamienia się w dominację, a dominacja w przemoc. O tym, że ideologie są tylko kostiumem, a pod nimi zawsze siedzi ta sama agresywna małpa z coraz doskonalszą bronią.

Jeśli ktoś wierzy, że historia to walka „dobrych” ze „złymi”, ten po tym tekście już tak wierzyć nie będzie.