To nie jest esej o polityce. To sekcja zwłok ludzkiego mózgu.

Autor prowadzi czytelnika przez komunizm, faszyzm, zimną wojnę, Hiroszimę, Putina, CIA, Reagana, terror i propagandę – ale nie po to, by wskazać winnych systemów. Winny jest jeden: lęk zakorzeniony w plejstoceńskim mózgu Homo sapiens.

To opowieść o tym, jak strach zamienia się w dominację, dominacja w przemoc, a przemoc w cywilizacyjny rytuał. O tym, że ideologie są tylko kostiumem, a pod nimi zawsze siedzi ta sama agresywna małpa z coraz doskonalszą bronią.

Mocny. Bez symetrii. Bez świętych.

Jeśli ktoś wierzy, że historia to walka „dobrych” ze „złymi”, ten po tym tekście już tak wierzyć nie będzie.

ESEJ na 62 tysiące znaków (21 stron)