Wychodzę od Nabokova i Lolity, ale nie po to, by prowokować. Używam jej jak narzędzia, jak soczewki, przez którą widać coś znacznie większego niż sama fabuła. Interesuje mnie nie skandal, lecz mechanizm.

Ten esej jest analizą napięcia między biologią a kulturą. Między instynktem a moralnością. Między tym, co człowiek odczuwa, a tym, za co ponosi odpowiedzialność. Pokazuję, że świat od wieków jednocześnie seksualizuje młodość i ją kontroluje. Że tworzy zakazy, które sam wcześniej zaprogramował.

Łapacz motyli to tekst o hipokryzji. O kulturze, która buduje narracje o czystości, a jednocześnie żywi się pożądaniem. O religii, która sankcjonowała przemoc, nazywając ją cnotą. O systemach, które projektowały moralność nie jako ochronę, lecz jako narzędzie władzy.

Ale to nie jest esej o usprawiedliwianiu czegokolwiek. Wręcz przeciwnie. To tekst o granicy. O odpowiedzialności dorosłego. O różnicy między tym, co pojawia się w umyśle, a tym, co staje się czynem.

Motyl nie jest tu ofiarą. Jest symbolem wolności, młodości, niesforności, istnienia jeszcze nieprzekształconego w społeczną funkcję. Łapacz natomiast to każdy mechanizm, który chce zatrzymać, posiadać, podporządkować.

Ten esej jest opowieścią o dojrzałości.
O tym, że moralność nie polega na zaprzeczaniu naturze, lecz na świadomym wyborze.
I że prawdziwa dojrzałość to umiejętność odstąpienia.

„Łapacz motyli” to esej szczególnie istotny dla dziewczyn i kobiet. Dotyka tematów niezwykle wrażliwych, newralgicznych, związanych z cielesnością, władzą i granicą.

To tekst poruszający, momentami niewygodny, wymagający nie tylko odwagi, ale i dojrzałości intelektualnej. Nie da się go czytać powierzchownie. Trzeba wejść w niego świadomie.

 ESEJ na 93 tysiące znaków (31 strony)

Esej ten stanowi jeden z rozdziałów mojej filozoficznej książki Tosia i tyranozaury – najobszerniejszego i najgłębszego dzieła w moim dorobku.