To jeden z moich najbardziej osobistych, a jednocześnie najgłębszych tekstów. Dotyka niewiarygodnie wrażliwego tematu: kobiecej wolności, pożądania, przemocy, posiadania i tego, jak łatwo człowiek myli zachwyt nad pięknem z prawem do zawłaszczenia. Szczególnie lubię ten esej także dlatego, że udało mi się połączyć w nim tak niestosowną dla normatywnego świata literaturę jak „Lolita” Nabokova z konwencją biblijną i pokazać, jak bardzo różnią się pragnienie, patrzenie i rozumienie od posiadania.

„Łapacz motyli” polecam szczególnie dziewczętom i kobietom. W gruncie rzeczy właśnie im ten tekst dedykuję. Jest to lekko przystosowany do samodzielnej formy rozdział z mojej filozoficznej książki „Tosia i tyranozaury”. Jeśli masz już ten utwór, tego eseju fizycznie nie potrzebujesz. Jeśli jej nie masz, „Łapacz motyli” może być osobnym wejściem do tego świata. A jak spodoba ci się sposób, w jaki tutaj myślę i piszę, Tosia i tyranozaury zabierze cię znacznie, znacznie dalej.

 ESEJ na 93 tysiące znaków (31 stron)