To nie jest tekst o tym, dlaczego nie wierzę w boga.
To tekst o tym, dlaczego uważam, że sama niewiara już nie wystarcza.

W Antyteizmie totalnym zbieram w jednym miejscu odpowiedź na pytania, które wracają wokół mojej twórczości od lat: dlaczego piszę o religii tak ostro, dlaczego nie okazuję jej szacunku i dlaczego nie zamierzam przepraszać za gniew, obrazoburstwo ani język, którym ją opisuję.

To osobisty manifest antyteisty, ale jednocześnie bezlitosny esej o religii jako zjawisku społecznym, biologicznym i politycznym. O systemie zrodzonym z ludzkiego lęku, który z czasem nauczył się nazywać własne dogmaty prawdą, posłuszeństwo cnotą, kontrolę moralnością, a przemoc tradycją.

Stawiam granicę bardzo wyraźnie: prywatna wiara może pozostać prywatna. Problem zaczyna się wtedy, kiedy wychodzi z ludzkiej głowy i wchodzi do prawa, szkoły, rodziny, polityki, seksualności, ciała kobiety, świadomości dziecka i życia innych istot. Wtedy przestaje być wyłącznie przekonaniem. Zaczyna być formą władzy.

To nie jest zaproszenie do grzecznej debaty o wierze. To zaproszenie do postawienia znacznie bardziej niewygodnego pytania: gdzie kończy się twoje prawo do wiary, a zaczyna cudzy obowiązek ponoszenia jej konsekwencji?