„Hera” to opowieść o człowieku żyjącym trochę obok własnego gatunku. Samotnym, ironicznym, trudnym do zatrzymania w jednym miejscu i jeszcze trudniejszym do zamknięcia w jednej relacji. Nie szuka normalności ani pocieszenia. Bardziej interesuje go droga, intensywność doświadczenia i wszystko to, co znajduje się poza bezpiecznym rytmem zwyczajnego życia.

Przez powieść przewijają się miłość, seks, przyjaźń, strata, przemoc, śmierć, absurd i filozoficzne rozmowy prowadzone często tam, gdzie rozsądniej byłoby po prostu milczeć. Bohater spotyka ludzi równie osobnych jak on sam, wikła się w relacje, odchodzi, wraca, igra z granicami i konsekwentnie podważa reguły świata, do którego nigdy naprawdę nie chciał należeć.

Pod powierzchnią awanturniczej historii biegnie jednak druga opowieść: o tęsknocie za czymś prawdziwszym niż społeczne role, rytuały i wygodne kłamstwa. „Hera” nie daje ukojenia. Raczej zostawia niepokój, że być może największym problemem nie jest samotność, lecz świat, w którym człowiek przestał już widzieć powód, żeby zostać.