To mój najmocniejszy materiał o kobiecie w kontekście kultury starożytnej oraz kultury nowożytnej, która pod wieloma względami wcale nie jest nowożytna.

Ten esej jest o religii, która zamieniła przemoc w moralność. O polityce, która traktuje kobiece ciało jak własność narodu. O mężczyznach, którzy nazywają kobietę „świętą”, dopóki jest posłuszna, i „kurwą”, kiedy zaczyna należeć do siebie.

A przede wszystkim jest o kobiecie jako człowieku. Nie matce narodu. Nie żonie stworzonej dla mężczyzny. Nie naczyniu boskiego planu. Nie ozdobie. Nie nagrodzie. Nie łupie. Człowieku.

Materiał wyjaśni, dlaczego religia jest tak niebezpieczna. Skąd wywodzą się współczesne konserwatywne obsesje na punkcie kobiecego ciała, seksualności, macierzyństwa i posłuszeństwa. Dlaczego kobiety wychodzące na ulice przeciwko zakazowi aborcji w istocie strajkują przeciwko kapłanom, nawet wtedy, gdy naprzeciwko stoją politycy, policja i urzędnicy państwa.

To kompendium potrzebne do zrozumienia, jak doszło do tego, że w 2026 roku kobiety nadal muszą walczyć o prawo do własnego ciała, a politycy wciąż próbują odsyłać je do kuchni.

Brakuje już tylko łańcucha. Dlatego roboczy tytuł tego eseju brzmiał: Kuchnia bez łańcucha, czyli szczodrość mężczyzny

Esej na 21 stron (56 tysięcy znaków)