„Kto odprowadzi Sugara” bierze rzeczy, które zwykle zamykamy w psychologii, i każe im wyjść na ulicę. Lęk, gniew, trauma, pamięć i krzywda mogą oddzielić się od człowieka i przybrać własną formę. Tak powstają Refleksy. Sugar potrafi z nimi rozmawiać, odprowadzać je, walczyć z nimi, a czasem dowiedzieć się dzięki nim czegoś, czego zdecydowanie wolałby o człowieku nie wiedzieć.

Na tym pomyśle książka buduje kilka historii jednocześnie. Jest mroczne fantasy i miejskie śledztwo. Jest policyjny konkret, bo do świata Sugara wchodzi Hera, policjantka zmuszona dość szybko poszerzyć definicję tego, co można wpisać do protokołu. Jest Tosia i pięknie rozwijająca się więź młodej dziewczyny z dojrzałym mężczyzną, bez wciskania jej w gotową szufladę. Jest wielki czarny pies, który chwilami sprawia wrażenie najbardziej emocjonalnie kompetentnej postaci w całym towarzystwie.

A pod tym wszystkim książka bez przerwy grzebie tam, gdzie robi się niewygodnie: w przemocy, lęku, odpowiedzialności, władzy, bliskości, moralności i religii. Refleksy zaczynają tworzyć własny porządek, Sugar musi zmierzyć się także z tym, co wyszło z niego samego, a kiedy do opowieści wchodzi Lucjan Lucyfer, podział na dobro, zło, niebo i piekło bardzo szybko dostaje po mordzie od rzeczywistości.

To mroczna, inteligentna, brutalna i regularnie zabawna powieść, która potrafi w jednej chwili rozmawiać o naturze przemocy, a chwilę później zastanawiać się, czy pies nazwany Sugarem nie jest przypadkiem lepszą wersją Sugara. I, co niepokojące, ma na to całkiem mocne argumenty.