Polemiczny tekst o cudach, objawieniach i boskiej ingerencji. Od Parczewa i Lublina, przez Medziugorie, po Fatimę analizuje nie tyle pytanie, czy cuda są prawdziwe, lecz co wynikałoby z ich prawdziwości. Jeśli bóg rzeczywiście może ingerować w świat, dlaczego wybiera plamy, objawienia i widowiska, zamiast zapobiegać cierpieniu albo komunikować się z ludźmi w sposób jednoznaczny?

To tekst o wszechmocy, odpowiedzialności, religijnej potrzebie znaków i zadziwiającej bezradności boga tam, gdzie jego pomoc miałaby rzeczywiste znaczenie.