Minęło kilka lat. I właśnie dlatego tak trudno znaleźć coś dla siebie. Większość treści o żałobie mówi o pierwszych dniach po śmierci. O szoku, pogrzebie, pustym miejscu, pierwszych świętach.
A co z tym, co dzieje się później? Kiedy wydarza się pół życia, którego bliska osoba już nie zobaczy. Kiedy przychodzi ważna decyzja i odruchowo pojawia się myśl: co by na to powiedziała. Kiedy pojawiają się nowi ludzie, nowe miejsca, nowe wersje siebie. Kiedy pamięć zaczyna gubić szczegóły. Kiedy ktoś opowiada wspomnienie zupełnie inaczej.
I wtedy przychodzi coś jeszcze: ta osoba znała dawną wersję Ciebie. Dzisiejszej już nie zna.
„Nie znasz mnie już” jest właśnie o tej części żałoby. O latach, które wydarzyły się później. O pamięci, która się zmienia. O rzeczach, których nie trzeba już pilnować. O zmianach, których nie dało się wspólnie przeżyć. O pytaniach, na które nie będzie odpowiedzi.
O tym, że można nadal kochać, tęsknić i pamiętać, a jednocześnie nie być już tą samą osobą co kiedyś.
To 109 stron czytania, zatrzymywania się, pisania i wracania do rzeczy, dla których wcześniej mogło nie być miejsca.
Nie po to, żeby coś zamknąć. Po to, żeby przyjrzeć się temu, co wydarzyło się potem.
Bo śmierć zatrzymała jedno życie. Drugiego nie.