Drugi tom „Kosmosu” to hybrydowa powieść psychologiczna o bezpieczeństwie, neuroodmienności i sposobach kochania.

Kosma – genialny strateg i analityk – porządkuje świat za pomocą struktur, procedur i bezwzględnej konsekwencji. Po trudnych doświadczeniach z przeszłości to właśnie one stały się jego bezpieczną przystanią, pomagając w osiągnięciu sukcesu. Nie sądził, że miłość może być mu do czegokolwiek potrzebna. Podświadomie pragnąc szczęścia, postanowił zawalczyć o życie prywatne, którego nigdy nie zbudował. Upadając wiele razy, odkrył, że uczucia nie są dla niego chaosem, lecz zobowiązaniem. Chroni nie słowami, lecz działaniem. W świecie emocjonalnych uproszczeń funkcjonuje inaczej: precyzyjnie, bez gry i bez maski.

Malina po latach lęku, straty i emocjonalnego rozpadu po raz pierwszy odnajduje ciszę. Problem w tym, że cisza bywa równie wymagająca jak burza — oznacza oddanie części kontroli i zaufanie komuś, kto kocha inaczej niż większość ludzi. Dla osoby, która nauczyła się polegać wyłącznie na sobie, wolność nie jest pustym słowem — jest kompulsją, a bliskość nie jest prostym wyborem — jest ryzykiem. Z takim bagażem wybranie ufności staje się zadaniem heroicznym.

Gdy przeszłość wraca w postaci człowieka, który nie potrafi odpuścić, uczucia zostają poddane próbie. Nie tej gwałtownej i widowiskowej — lecz cichej, systemowej i konsekwentnej.

Jak brzmi język miłości, gdy dwoje ludzi widzi świat zupełnie inaczej?

„Kosmos” to opowieść o budowaniu domu tam, gdzie wcześniej istniał tylko system przetrwania. O miłości pozbawionej gry. O granicach wyznaczanych nie przeciwko sobie, lecz dla siebie. O bliskości, która wymaga odwagi. I o tym, że największą siłą może być spokój.